Storythai

ไหน..ใครบอกเรียนมหาลัยแล้วสบายค๊า..มาเยงกันเลยดีก่า
สำหรับคนอื่นอาจจะใช่..แต่สำหรับจูนไม่ใช่เลยสาบานได้
ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกใกล้เคียงคำว่า"สบาย"สักนิสอะ
งานเข้าตลอด
นอนเช้า..ตื่นเช้า
ในวันเดียวกัน..จอร์จ
ก่อนนอนต้องดูพระอาทิตย์ขึ้นก่อนทุกเช้า
< _________โรแมนติกมะ_________>







ถ้าย้อนเวลากลับไปได้สิ่งแรกที่จูนจะทำ คือ
แท่น แทน แท๊นนน
< เพื่อ...> ไม่เลือกคณะนี้แน่นอน
เพราะทรมานโคตรๆ
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนจนถึงทุกวันนี้

ไม่มีวันไหนที่ทำงานแล้วน้ำตาไม่ร่วง
เครียดมากจิงๆ
ก็ตอนแรกไม่คิดว่าจะติดอะ
ผีจับยัดชัวร์!!!!!
แต่อย่างน้อยก็มีกำลังใจจากครอบครัวที่น่าร๊ากกกก
จากตัวแสบ
จากเพื่อนๆ จากคนรอบข้าง
อาจจะเหนื่อย อาจจะท้อ
แต่สัญญาเลยว่าจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด
เดินมาครึ่งทางแล้วนี่เนอะ 
สู้ๆ












คิดถึงตัวแสบจัง
โทรคุยกันทุกวันก็ยังคิดถึงอยู่ดี
แต่ทำไงได้ 
ในเมื่อความฝันมันต่างกัน
มันไม่มีประโยชน์ที่เราจะทิ้งความฝันของตัวเอง
เพราะถ้าทำอย่างนั้น
มันไม่เรียกว่าความรักหรอก
มันคงเป็นความเห็นแก่ตัวมากกว่า






เอาเป็นว่า
เราสองคนต่างก็ไปทำความฝันของตัวเองให้เป็นจิง
อย่างน้อยๆ
เราสองคนก็ไม่ได้จากกันไปไหน
แค่ต้องอยู่ไกลกันมากๆ
สักพัก
ไม่ได้แปลว่าเราจะรักกันไม่ได้แล้วซะที่ไหนล่ะ
เนอะ..ตัวแสบ
เค้าไว้ใจตัวแสบ เราต้องไว้ใจกัน.....

ตัวแสบ..ดูแลตัวเองด้วยนะ
ว่างๆก็มาช่วยเค้าทำงานอีก
เค้าจะได้ไม่เหนื่อย
ตัวแสบเก่งที่สุดเลยยยยยยยยย
รักนะเว่ย



  คิดถึงบ้าน..พุ่งนี้จะกลับละ 
ฮิ้วววว
ตัวแสบ..รักนะเว่ย
รักพวกเมิงเช่นกัน อิมิ้ม อิออย อิแอม ปอม เล็ก ดาว เจ๊เต้ย
ทันย่า
หมอก้อย ก่าคิงขี้ด้วย
Design08 จงเจริญ
จารย์เต้หายไวๆ แต่มะต้องรีบกลับขี้เกียจทำงานส่ง
รักเธอประเทศไทย

ไหน..ใครบอกเรียนมหาลัยแล้วสบายค๊า..มาเยงกันเลยดีก่า
สำหรับคนอื่นอาจจะใช่..แต่สำหรับจูนไม่ใช่เลยสาบานได้
ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกใกล้เคียงคำว่า"สบาย"สักนิสอะ
งานเข้าตลอด
นอนเช้า..ตื่นเช้า
ในวันเดียวกัน..จอร์จ
ก่อนนอนต้องดูพระอาทิตย์ขึ้นก่อนทุกเช้า
< _________โรแมนติกมะ_________>







ถ้าย้อนเวลากลับไปได้สิ่งแรกที่จูนจะทำ คือ
แท่น แทน แท๊นนน
< เพื่อ...> ไม่เลือกคณะนี้แน่นอน
เพราะทรมานโคตรๆ
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนจนถึงทุกวันนี้

ไม่มีวันไหนที่ทำงานแล้วน้ำตาไม่ร่วง
เครียดมากจิงๆ
ก็ตอนแรกไม่คิดว่าจะติดอะ
ผีจับยัดชัวร์!!!!!
แต่อย่างน้อยก็มีกำลังใจจากครอบครัวที่น่าร๊ากกกก
จากตัวแสบ
จากเพื่อนๆ จากคนรอบข้าง
อาจจะเหนื่อย อาจจะท้อ
แต่สัญญาเลยว่าจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด
เดินมาครึ่งทางแล้วนี่เนอะ 
สู้ๆ












คิดถึงตัวแสบจัง
โทรคุยกันทุกวันก็ยังคิดถึงอยู่ดี
แต่ทำไงได้ 
ในเมื่อความฝันมันต่างกัน
มันไม่มีประโยชน์ที่เราจะทิ้งความฝันของตัวเอง
เพราะถ้าทำอย่างนั้น
มันไม่เรียกว่าความรักหรอก
มันคงเป็นความเห็นแก่ตัวมากกว่า






เอาเป็นว่า
เราสองคนต่างก็ไปทำความฝันของตัวเองให้เป็นจิง
อย่างน้อยๆ
เราสองคนก็ไม่ได้จากกันไปไหน
แค่ต้องอยู่ไกลกันมากๆ
สักพัก
ไม่ได้แปลว่าเราจะรักกันไม่ได้แล้วซะที่ไหนล่ะ
เนอะ..ตัวแสบ
เค้าไว้ใจตัวแสบ เราต้องไว้ใจกัน.....

ตัวแสบ..ดูแลตัวเองด้วยนะ
ว่างๆก็มาช่วยเค้าทำงานอีก
เค้าจะได้ไม่เหนื่อย
ตัวแสบเก่งที่สุดเลยยยยยยยยย
รักนะเว่ย



  คิดถึงบ้าน..พุ่งนี้จะกลับละ 
ฮิ้วววว
ตัวแสบ..รักนะเว่ย
รักพวกเมิงเช่นกัน อิมิ้ม อิออย อิแอม ปอม เล็ก ดาว เจ๊เต้ย
ทันย่า
หมอก้อย ก่าคิงขี้ด้วย
Design08 จงเจริญ
จารย์เต้หายไวๆ แต่มะต้องรีบกลับขี้เกียจทำงานส่ง
รักเธอประเทศไทย

ช่วงนี้ชีวิตกะลังวุ่นวายเชียว
งานก็เยอะ นอนก็เกือบเช้าแทบจะทุกวัน
เช้ามาก็ต้องถ่อสังขารอันอิดโรยไปเรียน
แต่ก็เหมือนจะไปแต่ร่าง..วิญญาณอะอยู่ที่เตียง
ไม่เข้าใจว่าไมจารย์ต้องสามัคคีกันสั่งงานมากมายขนาดนี้
นู๋คนนะคะจารย์..มะใช่โรโบค๊อป  เฮ้อ!!!
ขอให้มันผ่านไปเร็วๆด้วยเหอะ ก่อนที่ช้านจะกลายเปงซอมบี้
.............สาธุ................





เคยคิดเล่นๆกันป่ะคะว่า..เวลาที่มีความสุขอะมักจะผ่านไปเร็ว
ส่วนเวลาทุกข์อะ ก็มักจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าเสมอ
แต่จิงๆแล้วไม่ใช่เลย
เวลาไม่รีบวิ่งและไม่ได้หยุดเดินเพื่อใคร
เวลาก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอ
ความเศร้าต่างหากที่ทำให้รู้สึกเชื่องช้า
และความสุขต่างหากที่ทำให้รู้สึกเช่นนั้น
เวลาไม้ต้องหยุดพักเพระเขาไม่ได้เหนื่อย
เวลาไม่ต้องวิ่งเร็วเพราะเขาไม่ได้รีบร้อน 
***เช่นกัน***
ไม่ต้องกลัวความเศร้าที่เรามี...เพราะเราจะผ่านมันไปได้
ไม่ต้องกลัวความสุขจะหมดไป เพราะมันอยู่ในใจ
***ในความทรงจำของเราตลอดไป*** 
จูนเปิดเจอข้อความเหล่านี้ในเน็ต
มันเป็นเรื่องที่ใครต่อใครก็มักจะคิดกันแบบนี้
แต่พออ่านดูก็รู้ว่า ความรู้สึกของเราเองนี่แหละ
ที่เป็นตัวกำหนดว่าเวลาเดินช้าหรือเร็ว
ทั้งที่จิงๆแล้วเวลาก็ยังคงเดินต่อไปไม่ได้ช้าหรือเร็วสักนิด

แต่ในบางช่วงของเวลาก็นำมาซึ่งมิตรภาพ D-D เช่นกัน
ไม่รูว่าควรจะเรียกว่าโชคชะตารึเวรกรรมดี
เพราะต่างคนก็ต่างที่มา ต่างความคิด ความรู้สึก
แต่เหมือนมีอะไรบางอย่าง บางอย่างที่มันบางเบา
สุดท้ายแล้วก็มาเป็นเพื่อนกัน
มันน่าแปลกนะ  คนตั้งมากมายทำไมต้องเป็นอิพวกนี้
อืม..อธิบายยากแฮะ
เอาเปงว่าที่สุดแล้วกุก็รักพวกเมิงมากมายแล้วหล่ะ..เพื่อนเวร
"เพื่อนก็เหมือนดวงดาว ไม่ได้มองเห็นตลอดเวลา
แต่ก็รู้ว่า ...มันอยู่ไหน"








คิดถึงตัวแสบวุ้ย
ไมความรักมักจะมาพร้อมกะอุปสรรคฟะ มะเข้าใจ
ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยาก ทำไมต้องรอคอย ทำไมต้องห่างไกล
ทำไม ทำไม และทำไม ??????????
มันทรมานนะเฟ้ยคุณโชคชะตา
อยู่ห่างกันแบบนี้มะดีเลยนะ ว่าป่ะ
มันมีแต่จะคอยระแวงกัน แต่เค้าไว้ใจตัวแสบนะ
จะอะไรก็ช่างถ้าเรา"ซื่อสัตย์"และก็"ไว้ใจกัน"
มันคงจะผ่านไปได้ด้วยดี 
  หวังว่าความแตกต่างจะช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายนะ


   


"หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ"

คิดถึงพ่อก่าแม่อะ นู๋อยากกลับบ้าน
ตัวแสบ..เค้ารออยู่นะ รักนะเว่ย ห้ามเจ้าชู้
คิดถึงลูกสาว หญิงกาแฟ
รักพวกเมิง เพื่อนเวร..ขอโทษที่วีนใส่
อยากดูโคนันว่ะ มันหายไปไหนวะ
รักสตอรี่ไทย